
از آدمای منفعل و بیتفاوت متنفرم. بیش از دو ماهه رخوت عجیبی به جونم افتاده که اجازهی هیچ کاری بهم نمیده. مرزبندیهام رو با خیلی از آدمهایی که میشناختم، عوض کردم. شاید قبلاً یه اپسیلون برام اهمیت داشت توی ماشین چه آهنگی گوش میدن، اما توی شرایط فعلی به تخمم هم نیست. خوشم نمیاد کسی برام دایرکت خندهدار بفرسته. من عزادارم. عزادار کلی آدم بیگناه که کشته شدن. حس میکنم بخشی از این غم تا ابد با من ادامه پیدا کنه.
برچسب:
نویسنده: پارسا رستگار